Het zijn maar kinderen

Saskia nam contact op met SBA omdat haar buurvrouw steeds klaagde over de geluidsoverlast die haar kinderen veroorzaken. Bij elk geluidje bonkte de buurvrouw met een stok tegen het plafond. Ze wist niet meer wat ze moest doen.

De bemiddelaars spraken eerst met Saskia en de onderbuurvrouw afzonderlijk af, om de twee kanten van het verhaal te horen. De twee kinderen an Saskia renden tijdens het gesprek door het huis met een bal. Saskia vond dat de kinderen moesten kunnen spelen en dat de buurvrouw daar niet over moest zeuren.

In het gesprek met de buurvrouw kwam naar voren, dat zij door ziekte voeel thuis was en niet goed tegen de leefgeluiden kon. Volgens haar had de bovenbuurvrouw geen idee, wat zij beneden allemaal hoorde.Vervolgens kwam er een gezamenlijk gesprek.

Saskia vertelde dat het niet leuk vond dat de buurvrouw nooit op kraamvisite was geweest. En haar buurvrouw vond het jammer dat Saskia nooit vroeg hoe het met haar was, nu ze al langere tijd ziek was. Ze begrepen elkaars verhaal; het gesprek zorgde voor begrip en de wil om naar oplossingen te zoeken.

Saskia kocht een zachte bal en een speelkleed voor de kinderen, zodat de buurvrouw overdag kon slapen. Ze maakten ook een afspraak om bij elkaar een kopje thee te drinken en te bespreken hoe de geluidsoverlast nog verer kon worden verminderd. Ze waren blij dat het contact weer was hersteld.